Zaprzyjaźniona pielęgniarka przyniosła

„Zaprzyjaźniona pielęgniarka przyniosła mi gazetę i zacząłem przeglądać rubrykę „Pracownicy poszukiwani". Znalazłem tam ogłoszenie nowo powstającego biura projektów pod Warszawą. Byłby to na pewno poślizg w dół zarówno po szczeblach drabiny służbowej, jak i po oczkach siatki płac, ale otworzy się przede mną okazja do ujawnienia rzeczywistej wartości tam będzie się liczyć tylko praca zapisana na kalce technicznej. Nie myślę już o projekcie, który zadziwi świat; ryzyko jest ogromne, gdyż mogę okazać się podłym projektantem, sam się przed sobą skompromituję i definitywnie stracę pokrzepiającą możliwość pokrzykiwania
„Ha, ha, ja bym wam pokazał, gdybym tylk chciał i mógł!" A tak Może do śmierci przyjdzie mi wegetować na ochłapach, rzucanych z litości przez wybitniejszych kolegów Po namyśle postanowiłem jednak iść tam jutro; obowiązuje mnie przecież pewna konsekwencja po tym, co zaszło. Nie mam potrzeby dodawać, ile mnie czeka harówki, jeżeli rzeczywiście zechcę się wybić. Na tę myśl od razu stałem się skąpcem czasu i każda minuta, spędzona w łóżku szpitalnym, wydaje mi się nie tylko zmarnowaną, ale i kompromitującą szanse mego startu.
Ponieważ ogłaszające się biuro odległe jest od kawalerki o dobre dwadzieścia kilometrów, myślę z irytacją o samochodzie, którego pozbyłem się tak łatwo i z tak lekkim sercem. Pewno upłyną całe lata, zanim dochrapię się następnego. Będę więc tłoczył się po tramwajach i dojazdowych kolejkach i to w godzinie szczytu; wreszcie idzie głównie o to, by z tak drogo opłaconego doświadczenia wyciągnąć jakieś nauki na przyszłość, choć już pot strachu wysechł na mym czole. Chwilowo więc stawiam sobie zasłużoną i uroczystą dwóję ze wszystkich przedmiotów.“(11)